ฝ น

ยูริโกะ ซาโตะ (หญิง)

อายุ 15 ปิ

            พี่ชายหาบถังปุ๋ยคอกเเละหอบเครื่องมือไถนา ฉันหิวถัง 2 ใบใส่หัวมันเอาไว้ปลูก น้องชายสะพายห่อปุ๋ยวิทยาศาสตร์

พอถึงที่ นา ก็ทิ้งสัมภาระ เเล้วยืนนิ่งๆอยู่ครู่หนึ่ง หญ้าขึ้นรกที่นาเต็มไปหมด  น้องจึงถอนหญ้าที่เหนียวเเละเเข็งเเรงขึ้น ฉันก้คราดหย้าออกเเละพี่ก็ไถ

          ฉันยืดตัวขึ้นรู้สึกปวดหลัง มองไปที่ภูเขา เห็นฝนตกลงมาเเละกำลังเคลื่อนที่มาทางเรา

พี่กับน้องยืดตัวขึ้นดูฝนก็เคลื่อนที่เรื่อยมา

           ฉันจึงหยิบเสื้อกันฝนของฉันขึ้นมาใส่ เเล้วลงมือทำงานอีก  ลมพัดเเรง ฝนสาดประทะใบหน้าของเราิ  เเต่ในที่สุดพี่ก็พุดขึ้นโดยไม่เงยหน้าว่า ' ไม่มีประโยชน์  กลับบ้านดีกว่า '

เ ร าต้ องทำ งาน เพื่อ สัน ติภ าพ

ชูนิจิ  เอกุจิ ( ชาย )

อายุ 15 ปี

             เมื่อวันก่อนเราถกเถียงกันที่โรงเรียนว่า  พระเจ้าจักรพรรดิของเราเป็นอาชญากรสงครามหรือไม่เป็น  ผมเลยหวนคิดถึงพ่อขึ้นมาอีก

เมื่อพ่อจากเราไป ผมอายุเกือบ 10 ขวบ ดังนั้นผมจึงจำพ่อได้ดี พ่อเป้นพ่อที่ใจดี เเละเป้นชาวนาที่ดี เรามีวามสุขดีกันทุกคน พ่อจบจากโรงเรียนกสิกรรมที่ยามานูเอ

           เมื่อปี ค.ศ.1943 โรงเรียนหลายเเห่งขาดครู พ่อจึงถูกเกณฑ์ให้ไปสอนนักเรียนในโรงเรียนยุวชนประจำหมู่บ้าน

ผมนึกถึงวันหนึ่งในปี ค.ศ.1944เมื่อพ่อลาจากเราไปสงคราม

เรานึกถึงเเต่การกลับมาของพ่ออย่างเดียว      ยังไม่มีข่าวคราวจากพ่อ ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ.1947 สงครามเลิกไปเเล้วได้สองปี เราก็ได้รับโทรเลขบอกว่าพ่อตายเสียเเล้ว

          วันหนึ่งมีผู้นำห่อของห่อเล็กๆๆมาให้เรา เป็นถ้วยสุราใบน้อยมาจากพระเจ้าจักรพรรดิ เป้นของพระราชทานให้เราเพราะพ่อตายในสงคราม     น้องชายเเละน้องหญิงของผมจะไม่ได้รุู้รสความผาสุกของการที่มีพ่อ ส่วนเราซึ่งรู้จักพ่อดี จะไม่ได้เห็นพ่ออีก

ตอน นั้นเราเข้าใจดีทีเดียวว่า พ่อไม่อยากสงครามเลย เมื่อเราโตขึ้นเราจะต้องทำอะไรสักอย่างหนึ่ง เพื่อระวังไม่ให้บ้านเมืองของเราเข้าสงครามอีก

 วั นข อ งผ ม

โตชิโอ  อิชิอิ ( ชาย )

อายุ 15 ปี

   ผม เเทบไม่ได้ไปดรงเรียน เพราะต้องออกไปทำงานที่บนเขาเกือบทุกวัน  ผมอยากไปโรงเรียน เเต่จะทำอย่างไร พ่อผมตาย  เเม่ก็กลับไปอยู่กับ ตา ยาย เเล้วปู่ก้เเก่เเล้ว ทำงานไม่ไหว จึงมีผมอยุ่คนเดียว

                  ผมต้องขึ้นไปบนภูเขาทุกวัน  ไปผ่าไม้ซุงเพื่อเอาไปใส่ในเตาเผาถ่าน  ผมลากไม้จนกระทั้ง  6 โมงเย็น  รับประทานอาหารเมื้อเย็นเเล้ว  ก็ยังมีฟางข้าวที่ต้องทุบให้นุ่ม เตรียมไว้ให้ปู่ฟั่นเป็นเชือก  ผมทำงานหนัก เพื่อจะได้มีเงินใช้ให้พอค่าใช้จ่ายสัก 2-3 วัน  ถ้าได้เงินพอ 

                 ปู่จะบอกว่า" พรุ่งนี้ไปโรงเรียนได้เสียที "   ผมดีใจที่ได้ยินคำนี้   เมื่อได้นั่งในห้องเรียน   ฟังครูสอน  ผมมักได้รู้อะไรที่สนุกๆๆเเล้ว  ผมก็จะเก็บเอาไปคิดต่อเมื่อตอนลากไม้ลงจากภูเขา  ขากลับโรงเรียนยังเเวะซื้อเกลือ น้ำตาล  มาบ้าง เเละเก็บเศษฟืนตามข้างๆๆทางมาบ้านด้วย

...............................................................................................

T h a n k   Y o u